Queer στην επαρχία χωρίς έξοδο κινδύνου.

Η συμβουλή έρχεται πάντα από κάποιον που μένει σε μεγάλη πόλη: «βγες, θα λυτρωθείς». Είναι εύκολο να το λες όταν ο ιδιοκτήτης σου δεν είναι ο θείος της φίλης της μάνας σου, όταν το αφεντικό σου δεν πίνει καφέ με τον πατέρα σου κάθε Σάββατο, όταν δεν υπάρχει μία πλατεία όπου περνάς υποχρεωτικά τέσσερις φορές τη μέρα.

Στην επαρχία η πληροφορία δεν είναι ιδιωτική. Ταξιδεύει με τα πόδια, φτάνει πριν από εσένα, και επιστρέφει παραμορφωμένη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να ζήσεις. Σημαίνει ότι το κόστος κάθε κίνησης το υπολογίζεις εσύ και όχι κάποιος σε ένα σχόλιο.

Η ορατότητα δεν είναι υποχρέωση

Υπάρχει μια ρητορική που λέει ότι όποια δεν βγαίνει, ζει ψέματα. Είναι σκληρή και είναι λάθος. Το να διαλέγεις σε ποιον λες κάτι δεν είναι ψέμα· είναι επιμέλεια. Έχεις δικαίωμα να ξέρουν τρία άτομα και όχι τριακόσια. Έχεις δικαίωμα να το πεις σε πέντε χρόνια. Έχεις δικαίωμα να μην το πεις ποτέ σε ανθρώπους που δεν σου έδωσαν ποτέ λόγο εμπιστοσύνης.

Η αλήθεια σου δεν χρωστάει διαφάνεια σε ανθρώπους που δεν σε φρόντισαν ποτέ.

Το δίκτυο πριν από τη δήλωση

Αν σκέφτεσαι να μιλήσεις σε κάποιον από την οικογένεια, φτιάξε πρώτα το έδαφος έξω από αυτήν. Ένα άτομο στην πόλη που ξέρει. Μία φίλη σε άλλη πόλη που απαντάει στο τηλέφωνο τη νύχτα. Ένα μέρος να κοιμηθείς για δύο βράδια αν χρειαστεί. Λίγα χρήματα σε λογαριασμό που δεν τον βλέπει κανείς. Δεν είναι καχυποψία· είναι το ίδιο με το να έχεις εφεδρικό λάστιχο.

Το ίδιο ισχύει για τη δουλειά. Αν εξαρτάσαι οικονομικά από ανθρώπους που μπορεί να αντιδράσουν άσχημα, η σειρά έχει σημασία: πρώτα η αυτονομία, μετά η κουβέντα. Δεν είναι δειλία να περιμένεις τον μισθό σου. Είναι στρατηγική.

Πού βρίσκεται ο κόσμος

Σε μια πόλη πέντε χιλιάδων κατοίκων δεν υπάρχει σκηνή. Υπάρχουν όμως άνθρωποι: στη βιβλιοθήκη, στο θεατρικό, στην ομάδα του βουνού, σε ένα μαγαζί που παίζει άλλη μουσική από τα υπόλοιπα. Η αναγνώριση γίνεται αργά, με μισές κουβέντες. Και υπάρχει η οθόνη, που στην επαρχία δεν είναι υποκατάστατο σχέσης αλλά κυριολεκτικά μεταφορικό μέσο.

Μια πρακτική σημείωση για τη διακριτικότητα: όσα φτάνουν σπίτι σου με courier, φτάνουν και στο στόμα του καταστήματος της γωνίας. Ουδέτερος αποστολέας, κουτί χωρίς ενδείξεις, παραλαβή σε ώρα που είσαι εσύ εκεί. Αυτά δεν είναι ντροπή. Είναι το ίδιο με το να κλειδώνεις το ποδήλατο.

Η μακρά διάρκεια

Οι μικρές κοινωνίες αλλάζουν, απλώς πιο αργά και χωρίς ανακοινώσεις. Δύο γυναίκες που ζουν μαζί δεκαπέντε χρόνια γίνονται κάποια στιγμή «η Μαρία και η Ελένη» και κανείς δεν ρωτάει πια. Δεν σημαίνει ότι έγινε αποδοχή· σημαίνει ότι έγινε καθημερινότητα, που μερικές φορές είναι πιο ανθεκτική από την αποδοχή.

Στο μεταξύ, φρόντισε το σώμα και τη διάθεσή σου με τον ίδιο ρεαλισμό που φροντίζεις τα υπόλοιπα. Ύπνος, χρήματα, δύο άνθρωποι που ξέρουν. Αν κάποια μέρα το βάρος γίνει μεγαλύτερο απ’ όσο σηκώνεται μόνη, υπάρχουν γραμμές που απαντούν στα ελληνικά και δεν κρατούν αρχείο για τη γειτονιά σου. Τις έχουμε μαζεμένες στη σελίδα «Βοήθεια».

Δεν χρειάζεται να είσαι παράδειγμα για κανέναν. Αρκεί να είσαι ζωντανή, να έχεις ένα δωμάτιο που κλειδώνει και δύο ανθρώπους που ξέρουν το όνομά σου ολόκληρο.