Επιθυμία σε σπίτι με γονείς.

Δεν είναι αποτυχία σου που μένεις σπίτι στα τριάντα. Είναι αριθμητική. Το ενοίκιο έφαγε τον μισό μισθό, ο μισθός δεν κουνήθηκε, τα σπίτια πήγαν σε τουρίστες. Ό,τι και να λέει ο θείος στο τραπέζι για τη γενιά σου, το πρόβλημα δεν είναι ότι πίνεις καφέδες.

Αυτό όμως που κανείς δεν συζητάει είναι το άλλο κόστος: πώς έχεις ερωτική ζωή, εσωτερική ζωή, οποιαδήποτε ζωή, όταν πίσω από τον τοίχο σου κοιμάται η μητέρα σου. Το θέμα δεν είναι πικάντικο. Είναι στεγαστικό.

Η γεωγραφία του σπιτιού

Κάθε ελληνικό διαμέρισμα έχει τους νόμους του. Η κουζίνα είναι το κέντρο πληροφοριών. Το σαλόνι έχει την τηλεόραση δυνατά μέχρι τη μία. Το μπάνιο είναι το μόνο δωμάτιο με κλειδαριά που κανείς δεν αμφισβητεί. Ο διάδρομος τρίζει σε τρία σημεία και τα ξέρεις όλα. Μαθαίνεις να ζεις σαν να έχεις γείτονες σε απόσταση σαράντα εκατοστών, επειδή έχεις.

Μέσα σε αυτό, η επιθυμία γίνεται κάτι που το προγραμματίζεις όπως το πλυντήριο. Όταν βγαίνουν για ψώνια. Όταν πάνε στο χωριό. Την Κυριακή που έχουν βαφτίσια. Δεν είναι ρομαντικό. Είναι όμως δικό σου, και αυτό μετράει περισσότερο από την ατμόσφαιρα.

Δεν χρειάζεσαι δικό σου σπίτι για να έχεις δικό σου σώμα. Χρειάζεσαι δέκα λεπτά και μια κλειδαριά.

Η ντροπή είναι κληρονομιά, όχι γεγονός

Η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είναι ο θόρυβος. Είναι η φωνή στο κεφάλι που λέει «αν με ακούσουν». Αυτή η φωνή δεν γεννήθηκε μαζί σου. Την πήρες από ένα σπίτι όπου το σώμα ήταν θέμα που δεν συζητιέται, από ένα σχολείο που το ανέφερε μόνο ως κίνδυνο, από μια εκκλησία που το ανέφερε μόνο ως πειρασμό.

Δεν φεύγει με απόφαση. Φεύγει με επανάληψη. Κάθε φορά που κάνεις κάτι για σένα και δεν καταρρέει ο κόσμος, η φωνή χαμηλώνει λίγο. Δεν χρειάζεται να την πολεμήσεις. Αρκεί να μη σε σταματάει.

Πρακτικά, μέσα σε αυτούς τους τοίχους

Ήχος: ένα ανεμιστηράκι ή μουσική χαμηλά καλύπτει περισσότερα απ’ όσο νομίζεις, και δεν τραβάει την προσοχή όπως η απόλυτη σιωπή. Χρόνος: το πρωί που φεύγουν όλοι είναι πιο ασφαλές από τη νύχτα που κοιμούνται ελαφρά. Χώρος: το μπάνιο υπάρχει και δεν χρειάζεται συγγνώμη.

Αποθήκευση: ένα υφασμάτινο πουγκί μέσα σε ένα κουτί με χειμωνιάτικα, στο πάνω ράφι. Όχι στο κομοδίνο, όχι στο συρτάρι με τα εσώρουχα — εκεί κοιτάει όποιος βάζει πλυμένα. Και ό,τι παραγγέλνεις, καλό είναι να έρχεται σε κουτί χωρίς όνομα, με ουδέτερο αποστολέα, και με χρέωση που δεν λέει τίποτα στο extrait.

Παραλαβή: αν το κουδούνι χτυπάει όταν λείπεις, η δουλειά ή ένα σημείο παραλαβής είναι πιο ήσυχη λύση από το να εξηγείς τι είναι το δέμα. Δεν κρύβεσαι επειδή κάνεις κάτι κακό. Διαχειρίζεσαι τη ζωή σου μέσα σε συνθήκες που δεν διάλεξες.

Και μετά;

Κάποια στιγμή θα φύγεις, ή δεν θα φύγεις και θα φτιάξεις άλλες συμφωνίες. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που κρατάς από τώρα δεν είναι το δωμάτιο. Είναι η συνήθεια να θεωρείς ότι κάτι σού ανήκει ακόμη κι όταν όλα είναι κοινά. Αυτή η συνήθεια είναι το πρώτο ενοίκιο που πληρώνεις στον εαυτό σου.