Το αποτέλεσμά σου
Η Κλειδαριά
— πόρτα, όχι σύνθημα
Η αυτονομία σου δεν σκαλώνει στη θέληση· σκαλώνει στον χώρο. Ζεις κάπου όπου η πόρτα σου δεν είναι πραγματικά δική σου: ανοίγει χωρίς να χτυπήσει κανείς, ακούγεται ο διάδρομος, υπάρχει πάντα ένα αυτί. Έμαθες να προγραμματίζεις τη ζωή σου γύρω από το ποιος λείπει και πότε. Δεν χρειάζεσαι σύνθημα, ούτε μεγάλη ανακοίνωση. Χρειάζεσαι κλειδαριά — κυριολεκτικά ή μεταφορικά: μια ώρα που είναι δική σου και δεν λογοδοτείς γι' αυτήν. Ξεκίνα από το μικρότερο πρακτικό βήμα, όχι από τη συζήτηση που φοβάσαι. Ένα κλειστό συρτάρι, ένα απόγευμα σταθερό, μια συνήθεια που δεν εξηγείς. Ο χώρος φτιάχνει τη φωνή, όχι το αντίστροφο.
Στείλ' το σε κάποιον που κλείνει την πόρτα όταν μιλάει
Διάβασε μετά
- Η πρώτη φορά που κλείνεις την πόρτα.
Σε ελληνικά σπίτια οι πόρτες μένουν ανοιχτές. Τι αλλάζει την ημέρα που κλείνεις τη δική σου.
- Επιθυμία σε σπίτι με γονείς.
Λεπτοί τοίχοι, κοινόχρηστο μπάνιο, μηδέν ενοίκιο. Πώς κρατάς κάτι δικό σου όταν δεν έχεις τετραγωνικά.
Ένα εργαλείο, αν το θέλεις
ΡΙΖΑ
Χωράει στο συρτάρι. Χωράει στη μέρα σου.
Δες περισσότερα